Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Miniony tydzień był szczególny jeśli chodzi o podawanie treści religijnych przez różne media. Mogliśmy uczestniczyć w ważnych wydarzeniach 1050 rocznicy Chrztu Polski, jak i przeżywać je przy odbiornikach telewizyjnych czy radiowych. Życzeniem Jezusa jest, abyśmy byli więcej rozmodleni, więcej świadomi swojej przynależności do kultury ludzi ochrzczonych, bardziej znający swoje miejsce w Kościele. Mamy też dostrzegać niebezpieczny liberalizm w polityce i w życiu społecznym.
Zmartwychwstały Jezus nie rozlicza Piotra z jego trzykrotnego wyparcia się Go wobec sług arcykapłana. Jedynie trzykrotnie pyta go o miłość. Upadek otworzył Piotrowi oczy na własną kruchość, a zarazem stał się dla niego okazją do poznania bezmiaru miłosierdzia Pana. Dlatego Piotr nie polegał już na sobie samym, lecz pozwalał się prowadzić Duchowi Świętemu, stając się zdolnym do prostego i odważnego świadczenia o Chrystusie, a w końcu do przyjęcia własnej krzyżowej śmierci. Bóg nie chce, abyśmy rozpamiętywali w nieskończoność swoje grzechy. Grzech powierzony Jego miłosierdziu staje się "błogosławioną winą", która unaocznia nam naszą słabość i uczy nas polegania na Bogu.
Przed wejściem do naszej świątyni możemy zobaczyć logo parafii, które wzięliśmy z tego pierwszego proroctwa papieża Jana Pawła II, kiedy na placu Zwycięstwa w Warszawie, podczas pierwszej wizyty, zawołał: "Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!"
Papieski intencje Apostolstwa Modlitwy. Intencja ogólna: Aby rolnicy indywidualni otrzymywali należne wynagrodzenia za swoja pracę. Intencja misyjna: Aby chrześcijanie w Afryce dawali świadecwa miłości i wiary w Jezusa Chrystusa pośród konfliktów polityczno-religijnych.
Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał! Bez spotkania Jezusa w sakramencie pokuty, w Eucharystii i bez odnowienia miłości bliźniego, święta miną jako wspomnienie dawnego wydarzenia.
Ze spokojem dziś mówię: "Panie Jezu, zobacz jak wielkie i kochające są serca moich Parafian". Wszystkim życzę: bądźmy dziećmi, które mają oczy Boga, serce Boga i sumienia Boga. Amen.
Gdy nadeszła pora, Jezus zajął miejsce u stołu, a z Nim Apostołowie. Wtedy rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Albowiem powiadam wam: Już jej spożywać nie będę, aż się spełni w królestwie Bożym. Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, powiedział: Weźcie go i podzielcie między siebie; albowiem powiadam wam: odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż przyjdzie królestwo Boże. (Łk 22, 14-18)
Wielki Tydzień, który dziś rozpoczynamy, stawia nam przed oczy największe tajemnice religii chrześcijańskiej. Szczególnie ostatnie trzy dni tego tygodnia wtajemniczają nas w mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Stawiamy sobie pytanie: kto jest za tę mękę odpowiedzialny? Św. Łukasz, który będzie w tym tygodniu naszym Ewangelistą, odpowiedzialnym za śmierć Chrystusa czyni szatana.
Lecz Jezus, nachyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: "Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień". I powtórnie nachyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: "Niewiasto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?". A ona odrzekła: "Nikt, Panie!». Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. – Idź, a od tej chwili już nie grzesz". (J 8,…
Jezus przyszedł na świat aby pojednać nas z Bogiem Ojcem. Wziął na siebie ludzkie słabości i nauczył nas patrzeć na grzeszników. Mocą Bożego Miłosierdzia możemy podźwignąć się z największych grzechów.

Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka