Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

Wobec cudu Zmartwychwstania doświadczamy bezradności. Zbyt wielka i niepojęta to rzecz: zerwać więzy śmierci. Można ulec pokusie szukania prostego wyjaśnienia tajemnicy pustego grobu. I tak, aż po dziś dzień, w zetknięciu z jego pustką jedni przez wiarę docierają do Zmartwychwstałego, inni zatrzymują się na progu tajemnicy. Kościół aż do końca czasów będzie powtarzał opowieść tych, którzy pusty grób zobaczyli, i na ich relacji będzie budował swoją wiarę..

Triduum Paschalne w parafii Ducha Świętego. Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek przewodniczył biskup Krzysztof Zadarko, Liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek - ks. Piotr Kozłowski, Liturgii Wigilii Paschalnej - ks. Dariusz Rybiński. Rano w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, wokół kościoła przeszła procesja rezurekcyjna.

Chodzi o to, by w wierze przejść razem z Jezusem drogę od Ostatniej Wieczerzy, przez Ogrójec i Golgotę, przez grobową ciszę, aż po pusty grób, w którym triumfuje życie. Takie przejście, taka Pascha, daje nadzieję, że z Nim, z Jezusem - można przejść wszystko. Triduum Paschalne to trzy dni. To obchody, które zaczynają się w Wielki Czwartek wieczorem Mszą Wieczerzy Pańskiej, a skończą się Rezurekcją w Wielką Noc. Te trzy dni stanowią jedno wielkie święto nad świętami. Jak niedziela jest najważniejszym dniem tygodnia, tak Triduum Paschalne stanowi szczyt roku liturgicznego. Nie ma nic ważniejszego, nic bardziej świętego, nic bardziej godnego, od tego świętowania. W znakach liturgicznych i sakramentalnych Kościół będzie jednoczył się wewnętrznie z Chrystusem, swoim Oblubieńcem. Przeżyjmy te dni pięknie i wiernie.

Oto nasz Król sprawiedliwy i zwycięski. Przez mękę i śmierć podjętą dla człowieka będzie głosił swoim braciom imię Boga. Będzie zwiastował wierność Ojca, który nie porzuci nigdy żadnego ze swoich dzieci. Król zstępujący do swoich. Blisko, najbliżej jak to możliwe. Schodzi na dno piekła, aby podnieść nas do królestwa niewypowiedzianego piękna Boga. Jego poszukiwanie każdego i każdej z nas nigdy się nie skończy.

Począwszy od piątej niedzieli Wielkiego Postu, Kościół coraz bardziej koncentruje uwagę na tajemnicy krzyża. Czyni to jednak nie po to, byśmy współczuli cierpiącemu Jezusowi i litowali się nad Nim, ale byśmy przyjęli owoce Jego męki i śmierci. Jezus zapowiada swoją mękę jako wywyższenie, gdyż to właśnie w krzyżu nastąpił tryumf nad szatanem i jego dziełami oraz najpełniej objawiła się Boża miłość do każdego człowieka. Jeśli wierzymy tej miłości i pozwalamy się jej ogarnąć, stajemy się zdolni do tego, by rozpoznać i ukochać doświadczenie krzyża również w naszym życiu. A wtedy będziemy w nim widzieć już nie samo cierpienie, ale drogę, która przez umieranie dla siebie prowadzi nas do wydania plonu na życie wieczne.