Biskup zwrócił uwagę na szczególną rolę polskiego Kościoła w ponownej ewangelizacji Europy - Polska, położona między ateistycznym Wschodem, a materialistycznym Zachodem ma szczególną rolę do spełnienia, ale też wysyłając misjonarzy na wschód i zachód, najbardziej naraża się siłom zła. Po Mszy św. biskup zbierał pieniądze na odbudowę kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Homlu (półmilionowe, drugie co do wielkości miasto na Białorusi położone w południowo-wschodniej części tego kraju), zburzonego w 1940 roku przez bolszewików. Obecnie w miejscu gdzie stał kościół istnieje centralny plac Lenina.
Przed wojną diecezja pińska znajdowała się w granicach II Rzeczypospolitej. Powołana została do życia przez papieża Piusa XI (Achille Ratti, wcześniej nuncjusz apostolski w Polsce) 28 października 1925 roku bullą Vixdum Poloniae unitas. Na czele diecezji stanął Sługa Boży ks. biskup Zygmunt Łoziński. Ten wybitny kapłan i polski patriota był wielokrotnie karany za działalność niepodległościową - przez władze carskie na odosobnienie, przez bolszewików był dwukrotnie więziony. Prof. Feliks Koneczny pisał w słynnej książce "Święci w dziejach narodu polskiego": "Kiedy zmarł w Pińsku w roku 1932, rozległo się żałobne echo po całej Polsce i wszędzie a wszędzie miano poczucie, że umarł święty". Kolejnym biskupem diecezji został bp Kazimierz Bukraba, który po wojnie już nie mógł wrócić do Pińska. Umarł w 1946 roku w Łodzi, w domu sióstr urszulanek, które w 1938 roku sprowadzał na Polesie.
Po II wojnie światowej większość terytorium diecezji weszło w skład Białoruskiej SRR. Od 1950 roku terenem diecezji pińskiej pozostającej w granicach PRL zarządzał administrator apostolski rezydujący w Polsce, w Drohiczynie. Unikano wówczas nazwy "Diecezja pińska", używając zamiast tego określenia "Diecezja w Drohiczynie n. Bugiem". Funkcje administratorów pełnili kolejno: ks. infułat dr Michał Krzywicki (1950-1967) i ks. biskup Władysław Jędruszuk (1967-1991), który następnie został pierwszym biskupem drohiczyńskim.
Przed 1939 rokiem diecezja pińska przyciągała osoby ogarnięte duchem misyjnym i chęcią lepszego przysłużenia się Ojczyźnie, która dopiero co odzyskała niepodległość po okresie zaborów. Na zaproszenie bpa Z. Łozińskiego przybył do Łohiczyna ks. Jan Zieja, który po wojnie był kapłanem w Słupsku i jako pierwszy wyszedł z inicjatywą ustanowienia sierpnia miesiącem trzeźwości. Z kolei św. Urszula Ledóchowska, korzystając z zaproszenia bpa Kazimierza Bukraby, prowadziła pracę misyjną w Horodcu, Mołodowie i Janowie Poleskim, zakładając tam urszulańskie placówki.
Kościół piński to kościół męczenników, wielu zginęło z rąk bolszewików, inni z rąk hitlerowców. Nie sposób wymienić wszystkich, ale warto przypomnieć postać ks. Witolda Iwickiego, męczennika za wiarę, w roku 1920 więzionego przez bolszewików, w roku 1943 wziętego w charakterze zakładnika przez Niemców (m.in. za to, że ukrywał Żydów). Po akcji na więzienie w Pińsku wydzielonej organizacji dywersyjnej Armii Krajowej noszącej nazwę "Wachlarz", został rozstrzelany w Janowie Poleskim 22 stycznia 1943 roku. Nie skorzystał z propozycji uwolnienia w ostatniej chwili, oddając swe życie za innego zakładnika, naczelnika stacji kolejowej w Pińsku.
W niedzielę gościliśmy w naszej parafii jeszcze jednego kapłana spoza granic Polski - ks. Romana Czudka z Czech, który przejazdem znalazł się w Koszalinie. (tr)
Na zdjęciu: ks. biskup Kazimierz Wielikosielec (Foto: Tadeusz Rogowski)
Biskup Kazimierz Wielikosielec OP - biskup pomocniczy Diecezji Pińskiej
O. Kazimierz urodził się 5 maja 1945 r. we wsi Starawola rejonu Prużańskiego. Najbliższy działający kościół znajdował się w Kobrynie. Z pewnością jeszcze wtedy, kiedy ojciec woził go na rowerze dziesiątki kilometrów do tego kościoła, narodziła się jego głęboka wiara.
Mimo oporu ateistycznego wiara ta rozwijała się, pomagała przetrwać podczas służby w wojsku, pomagała również i podczas ciężkiej pracy na budowie w Wilnie. W Wilnie też poznał ojców Dominikanów, z którymi później związał swój kapłański los.
Lecz, widocznie, samo powołanie nie wystarczało. Bóg sprawdzał jego zamiary jeszcze przez kilka lat. Władze państwowe przez trzy lata nie zezwalały na podjęcie studiów w Seminarium w Rydze, ale o. Kazimierz nie marnował czasu: razem z obecnym biskupem ordynariuszem Antonim Dziemianko uczył się potajemnie u doktora teologii ks. Wacława Piątkowskiego (parafia Niedzwiedzica).
W 1981 r. o. Kazimierz Wielkosielec został przyjęty do Seminarium w Rydze. Podczas nauki w Seminarium złożył pierwsze śluby w zakonie ojców Dominikanów. Po ukończeniu Seminarium, w 1984 roku, w święto Trójcy Przenajświętszej, został wyświecony na kapłana przez kardynała J. Wajwadsa i otrzymał skierowanie do swojej pierwszej parafii Trójcy Świętej w Iszkoldzi. Ponieważ w tamtych czasach brakowało kapłanów, pod opieką duchową o. Kazimierza znalazły się również: Juszkowicze, Horodziszcze, Stalawicze, Palanieczka, Nowy Swierzan, Horodzieja, Kareliczy, Mir, Hancewicze. Oprócz posługi duszpasterskiej o. Kazimierz zajmował się odbudową i remontem świątyń.
W 1992 r. został powołany na stanowisko Wikariusza Generalnego Diecezji Pińskiej, jednocześnie wykonując obowiązki dziekana w dekanacie Baranowickim i proboszcza kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach.
24 czerwca 1999 r. w katedrze Pińskiej odbyła się uroczysta konsekracja Jego Ekscelencji biskupa Kazimierza Wielkosielca, której przewodniczył kardynał Kazimierz Świątek.
Źródło: Kościół Rzymsko-Katolicki na Białorusi (www.catholic.by)