Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Jezus Chrystus przyszedł na świat nie tylko po to, aby nas zbawić, ale jeszcze i po to, aby nas uświęcić. Wszystko co czynił i co mówił zmierzało do tego celu.
List pasterski Biskupa Diecezjalnego Edwarda Dajczaka przed pielgrzymką do sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu   Kościele Koszalińsko-Kołobrzeski! Chcę Cię serdecznie pozdrowić słowami świętego Pawła Apostoła, wyrażając nimi moją modlitewną więź z każdą i każdym z Was: "Od dnia, w którym usłyszeliśmy o was, nie przestajemy się za was modlić i prosić Boga, abyście doszli do pełnego poznania Jego woli" (Kol 1,9).
Iść za Chrystusem, to jest nie tylko nasz obowiązek, ale przede wszystkim zaszczyt. Wdzięczni Jezusowi, że nas obdarzył takim zaszczytem, chciejmy sercem wyśpiewać mu dziękczynienie.
"Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę" (Mk 7, 37). Ludzi niepełnosprawnych mamy bardzo wielu. Jedni są oddawani do zakładów takich jak w Nowych Bielicach, inni nie rozstają się z rodziną, a często opiekunką jest tylko matka, bo ojciec bardzo często nie wytrzymuje tego psychicznego napięcia i odchodzi. Matka pozostaje, bo taka jest jej miłość, ale nie jest w stanie - fizycznie, psychicznie, finansowo - zapewnić temu dziecku, a później dorosłemu człowiekowi potrzebnej pomocy.
Papieskie intencje Apostolstwa Modlitwy. Intencja ogólna: Aby wzrastały możliwości kształcenia się i pracy dla wszystkich ludzi młodych. Intencja misyjna: Aby katecheci byli w swoim życiu konsekwentnymi świadkami wiary, którq głoszą.
LIST PASTERSKI EPISKOPATU POLSKI Z OKAZJI V TYGODNIA WYCHOWANIA 13-19 WRZEŚNIA 2015 Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia, Drodzy Rodzice, Nauczyciele i Wychowawcy, Droga Młodzieży, Kochane Dzieci! Z woli Bożej Opatrzności wchodzimy w nowy rok szkolny. Dla jednych będzie on początkiem nowego etapu życia, dla innych kontynuowaniem zdobywania wiedzy o człowieku, świecie i Bogu. Wszystkich, a zwłaszcza rodziców i wychowawców, zachęcamy do refleksji nad wszechstronną formacją człowieka. Temu zagadnieniu będzie poświęcony V Tydzień Wychowania, który rozpoczniemy w przyszłą niedzielę, 13 września. Przykładem całościowego wychowania człowieka jest działalność św. Jana Bosko (1815-1888), założyciela rodziny salezjańskiej, którego dwusetna rocznica urodzin przypada w…
Kiedy wykonujemy nasze praktyki religijne, bardzo często przekonujemy się o tym, że wiele wysiłku wkładamy w zewnętrzne formy, a mało uwagi przywiązujemy do treści, jakie te formy wyrażają. Forma jest potrzebna, a nawet konieczna, ale Chrystus poucza nas, że najważniejsza jest treść tych praktyk, bo one pozwalają nam przybliżyć się do Boga i lepiej zrozumieć sens naszego chrześcijańskiego życia.
Słowo "służyć" nie zawsze kojarzy się i kojarzyło dobrze. Ten, kto służy jest jakby niżej od tych, którym się służy, wykonuje dla nich usługi. Kiedy jednak słyszymy słowa "słuzba zdrowia", wiemy jak bardzo jest ważne w życiu człowieka. Służyć można na wiele sposobów, różnym osobom, różnym poglądom. Służyć powinni sobie nawzajem małżonkowie, o czym usłyszeliśmy dzisiaj w drugim czytaniu. Ta miłość małżeńska, która jest na wzór miłości Chrystusa do Kościoła, czyli do nas wszystkich, ma być wzorem służby.
Fundamentalną cnotą w życiu człowieka jest wiara. Jest ona nam potrzebna w porządku naturalnym jak i nadprzyrodzonym. Do tej wiary zachęcają nas dzisiejsze czytania mszalne, szczególnie Ewangelia.
Najważniejszym i równocześnie jedynym warunkiem naszego pełnego zjednoczenia się z Chrystusem jest posilanie się Jego Najświętszym Ciałem. Jak ważny jest to warunek świadczy o tym fakt, że nawiązują do niego i mówią o nim w różnych aspektach czytania mszalne już od czterech niedziel.