Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Wielką tragedią Narodu Wybranego był ten smutny fakt, że Chrystus przyszedł do swoich a swoi Go nie przyjęli. Nie poznali czasu swego nawiedzenia. Nie naśladujmy pod tym względem Jego rodaków. Przeciwnie, dziękując Jezusowi za największy dar, "za chleb z nieba", prośmy Go, by dar ten już tu na ziemi stał się dla nas zadatkiem naszego pełnego z Nim zjednoczenia w niebie.
Umiłowani w Chrystusie Panu! Siostry i Bracia! Liturgia 18. Niedzieli Zwykłej wpisuje się w piękny cykl nauczania Chrystusa o Eucharystii, Chlebie Życia. Zbawiciel mówi: "Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie" (J 6, 35). Karmiąc się Eucharystią, możemy "porzucić dawnego człowieka, (...) odnawiać się duchem (...) i przyoblec człowieka nowego, stworzonego na obraz Boga..." (Ef 4, 22-24).
Papieskie Intencje Apostolstwa Modlitwy. Intencja ogólna: Aby wszyscy ludzie pracujący na polu wolontariatu wielkodusznie angażowali się w służbę pracującym. Intencja misyjna: Abyśmy, wychodząc poza siebie potrafili stawać się bliscy tym, którzy są na peryferiach więzi międzyludzkich i społecznych.
Pan Bóg chce czasem łamać schematy, chce nas zaskoczyć, żebyśmy nie byli w pewnego rodzaju letargu naszej wiary - że do wszystkiego jesteśmy przyzwyczajeni i wiemy co po sobie następuje, chociażby w ciągu roku liturgicznego czy w naszej liturgicznej modlitwie podczas Mszy Świętej ... Pamiętajmy, że dla Pana Boga liczy się przede wszystkim nasze serce i czasem będzie nasze schematy łamał. Trzeba się otworzyć na Jego znaki, które mają nas doprowadzić do tego najpiękniejszego znaku Jego Miłości - Nieba.
Tradycji stało się zadość. Przedstawiciele naszej diecezji i parafii uczestniczyli w 34. Ogólnopolskiej Pielgrzymce w intencji trzeźwości i odnowy moralnej. Tym razem trasa wiodła do miejsc, które nie były znane szerzej koszalińskim pielgrzymom. Pątnicy w dniach 18-21 czerwca br. nawiedzili sanktuaria w Rywałdzie Królewskim (jedno z miejsc uwięzienia Prymasa Tysiąclecia), Oborach, Skępem, Niepokalanowie, Skarżysku-Kamiennej, Świętym Krzyżu, Kielcach, Częstochowie i Licheniu.
W sobotę, 1 sierpnia wyruszy z kościoła pw. Ducha Świętego w Koszalinie XXIV Ogólnopolska Pielgrzymka Trzeźwości do sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej na Górze Chełmskiej.
Jezus Chrystus często karmi rzesze ludzkie rozmnożonym chlebem. Karmił je nie tylko dlatego aby zaspokoić ich głód fizyczny, lecz także i po to, aby ich umocnić na ciężkie chwile życia. Przychodzą one bowiem często na człowieka. Dlatego i my przeżywajmy w radości spotkanie z Jezusem w Chlebie Życia.
"A On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco". Trwają wakacje, kilka tygodni tak szybko i bezpowrotnie minęło, wielu z nas jest w trakcie długo oczekiwanego urlopu, jeszcze inni urlop planują. a rolnicy nie maja wakacji, a zaczynają ciężko pracować przy zbieraniu chleba. Jedno jest pewne - w naszym rozpędzonym świecie, gdzie na wszystko brakuje czasu, a tempo nas zabija i niszczy, tak bardzo potrzeba kilku chwil odpoczynku.
Chrystus korzysta z każdej okazji, aby udowodnić apostołom i słuchającym Go rzeszom cel i sens swojego posłannictwa. Również względem nas stosuje tę samą metodę. Pragnie nas uczyć i karmić zarówno swoim Słowem i jak też rozmnożonym chlebem. Korzystajmy z każdej sposobności, aby lepiej i głębiej poznawać Jezusa, naszego Pana i Zbawcę.
"Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch". Za kilka lub kilkanaście dni z wielu polskich miejscowości, z naszej diecezji także, wyruszą piesze pielgrzymki w kierunku Jasnej Góry. Każdą pielgrzymkę tworzą ludzie, którzy z religijnych motywów ofiarują Bogu swój czas, wysiłek, znoszone niewygody, ale przede wszystkim modlitwę. Wśród pątników są zawsze także obecni księża. Rzesza pielgrzymów podzielona jest najczęściej na mniejsze grupy, tak aby w każdej grupie znalazł się przynajmniej jeden kapłan.