Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
We wtorek 14 października, około godziny 1.00 w nocy dotarł do Koszalina sztandar Apostolstwa Trzeźwości w Polsce, przekazany diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej przez diecezję zielonogórsko-gorzowską. W uroczystości przejęcia sztandaru w katedrze w Gorzowie Wielkopolskim wzięli udział członkowie apostolatu trzeźwości z parafii Ducha Świętego w Koszalinie oraz koszalińskiego oddziału Towarzystwa Brata Alberta. Na sztandarze znajduje się Orzeł Biały oparty na gałęzi dębu, oplatający skrzydłami Matkę Bożą Częstochowską, poniżej cytat Jana Pawła II: "Maryjo, Królowo Polski, bądź natchnieniem dla tych, którzy walczą o trzeźwość Narodu".
Jak my, ludzie wierzący mamy odnosić się do prawa. Dla nas, najważniejszym prawem zawsze jest prawo Boże. Każde prawo, te ludzkie, stanowione, ma być oparte na prawie Bożym. Dzisiaj trzeba sobie o tym przypomnieć i bardzo konkretnie powiedzieć, że dla nas nie może być żadnej dyskusji na tematy związane z moralnością, bardzo konkretnie - aborcją, rodziną. Dlatego, że są to fundamentalne sprawy, postawione już w prawie Bożym.
Nasz udział w niedzielnej Eucharystii jest owocem wiary zaszczepionej w naszych sercach przez samego Boga. Wiary tej nie zatrzymujemy dla siebie, ale pragniemy dzielić się nią z całym światem.
Często myślimy, że perspektywa Nieba i wieczności jest zarezerwowana tylko dla nielicznych, dla tych, którzy żyją w sposób świątobliwy, nigdy nie grzeszą, zawsze są posłuszni każdemu - nie tylko Bożemu - przykazaniu, że jest zarezerwowana dla wąskiej elity, a my nie powinniśmy nawet marzyć, żeby znaleźć się w gronie świętych. Nic bardziej mylnego. "Jan Paweł II - świętymi bądźcie!", to wezwanie do tego, abyśmy uwierzyli w siebie.
Z radością gromadzimy się w Dniu Pańskim, aby cieszyć się prawdą o Chrystusowym zwycięstwie. Otwiera ono przed nami perspektywę wieczności, a jednocześnie nadaje nową jakość doczesnym sprawom. Zaczerpnijmy z tego źródła łaski, wypływającego dla nas ze Stołu Słowa Bożego i Eucharystii.
Codzienne doświadczenia, trud i proza życia, słabości i grzechy, uświadamiają nam, jak często odrzucamy Bożą miłość. A przecież On dając nam wszystko oczekuje z naszej strony tylko jednego - abyśmy pozwolili się kochać.
Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!   Pismo św. często przywołuje obraz winnicy. Liturgia Słowa dzisiejszej niedzieli rozpoczyna się od przypomnienia tekstu z Księgi proroka Izajasza: „Chcę zaśpiewać mojemu przyjacielowi pieśń o jego miłości do swojej winnicy…” (Iz 5, 1). Również Chrystus odwołuje się do tego motywu (por. Mk 12, 1-9). Opowiedziana przez Niego przypowieść dotyczy narodu wybranego, ale nie tylko. Umiłowaną winnicą jest człowiek, który, dzięki pracy nad sobą, przynosi dobre owoce lub też zaprzepaszcza otrzymane od Boga dary. A Bogu zależy na tym, by człowiek stworzony na jego obraz i podobieństwo (Rdz 1, 27), nieustannie ten obraz…

 

 

 

 

Informacje o Pierwszej Komunii Świętej - 2015 rok

 

Zaplanowane terminy:

  • pierwsza niedziela maja 2015, godz. 10.30 - grupa pani Izabeli Karpy;
  • druga niedziela maja - grupa siostry Klarysy;
  • trzecia niedziela maja - grupa siostry Małgorzaty;
  • sobota, 23 maja, godz. 12.00 - grupa ks. proboszcza Kazimierza Bednarskiego.

 

Zapisy w biurze parafii od 1 października do 15 października.

 

Przy zapisie otrzymujemy:

  • różaniec,
  • medalik z łańcuszkiem srebrnym,
  • książeczkę do nabożeństwa,
  • dzienniczek.

Koszt - 60 zł + ofiara na kościół 100 zł.
Rodzice wykupują prywatnie zdjęcia komunijne (według potrzeb) i obrazek pamiątkowy.
Przygotowanie do sakramentu Pierwszej Komunii Świętej odbywa się tylko w kościele.
Katechizmu uczą rodzice i oni wystawiają dziecku stopnie.
Inne zapytania - u wymienionych animatorów prowadzących poszczególne grupy.

 

Ks. Kazimierz Bednarski - proboszcz

 

 

W naszej parafii wielka uroczystość - instalacja relikwii bł. ks. Michała Sopoćko. To także 6. rocznica jego beatyfikacji, która miała miejsce w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Białymstoku. I pragnę wyrazić wdzięczność, przede wszystkim księdzu proboszczowi Kazimierzowi Bednarskiemu za trud i wysiłek - bo nie była to łatwa sprawa - by w tej światyni znalazły się relikwie trzech apostołów miłosierdzia Bożego - Jana Pawła II, bł. Michała Sopoćko i św. Faustyny.
Osobiste spotkanie w naszym życiu Jezusa, poznanie Go owocuje pragnieniem pójścia za Nim i włączenia się w dzieło odkupienia. Podążanie za Panem oznacza pełnienie Jego woli w życiu codziennym. Tak jak Jezus mamy stać się sługami naszych braci i sióstr, byśmy wraz z nimi mogli wejść do Królestwa niebieskiego.