Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

Kalendarz liturgiczny i duszpasterski

• Dzisiaj
  • Godz. 19.00 - Biskup Edward Dajczak odprawi w naszym kościele Mszę świętą w intencji Światowych Dni Młodzieży i rozpoczęcia w naszej diecezji peregrynacji znaków ŚDM - Krzyża i obrazu "Salus Populi Romani". Bardzo liczymy na obecność wiernych, zwłaszcza młodzieży. Eucharystia jest dedykowana całemu Koszalinowi oraz wiernym z dekanatów Mielna i Bobolic.
  • Dziś, kiedy trwają ferie zimowe, nie ma obowiązku aby młodzież z klas drugich gimnazjalnych przyszła na Mszę świętą o godz. 16.30. Nie będzie konferencji. Ale, gdziekolwiek będziecie, pamiętajcie o obecności na Mszy świętej. To jest Wasz sprawdzian, jak jesteście dojrzali do przyjęcia sakramentu Bierzmowania.
• Wspomnienia liturgiczne
  • Wtorek (2 lutego) - Święto Ofiarowania Pańskiego.
  • Środa (3 lutego) - (1) Wspomnienie św. Błażeja, biskupa i męczennika; (2) Wspomnienie św. Oskara, biskupa..
  • Piątek (5 lutego) - wspomnienie św. Agaty, dziewicy i męczennicy.
  • Sobota (6 lutego) - wspomnienie św. Pawła Miki i Towarzyszy, męczenników.
• Wtorek (2 lutego) - święto Ofiarowania Pańskiego
  • Msze święte o godz.: 7.00, 9.00, 12.00, 16.30, 18.00.
  • Ostatni dzień śpiewania kolęd.
  • Błogosławieństwo świec podczas każdej Mszy świętej.
  • W tym dniu obchodzimy Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.
  • W katedrze Msza święta z odnowieniem ślubów osób konsekrowanych o godz. 10.30.
• Pierwszy tydzień miesiąca
  • Msze święte poszczególnych wspólnot modlitewnych oraz formacyjne konferencje
  • Czwartek (4 lutego) - pierwszy czwartek miesiąca, po Mszy świętej o godz. 18.00 - nabożeństwo o powołania kapłańskie i zakonne.
  • Piątek (5 lutego) - pierwszy piątek miesiąca - Msze święte dodatkowe o godz. 9.00 i 16.30. Spowiedź od 7.00 do 8.00 i po południu od godz. 16.00. Adoracja całodobowa z Mszą świętą za Ojczyznę o północy.
  • Sobota (6 lutego) - pierwsza sobota miesiąca - o godz. 7.00 Msza święta wotywna o Niepokalanym Sercu Najświętszej Maryi Panny. Pamiętamy o różańcu fatimskim.
  • W przyszłą niedzielę z racji pierwszej niedzieli miesiąca lutego zbiórka proboszczowska na ogrzewanie kościoła.

Wizyta duszpasterska (kolęda)

• Bieżący plan wizyty duszpasterskiej podawany jest na stronie inernetowej parafii (klikamy na banerek na prawym marginesie Wizyta duszpasterska).
• Na kolędzie tematem rozmowy jest Rok Miłosierdzia.
• Dzień wcześniej ministranci zawsze informują o kolędzie.
• Rodziny czy osoby, które w zapowiedzianym czasie nie będą w stanie przyjąć kapłana, mogą telefonicznie zgłosić do biura parafii i ustalić odpowiedni termin.

Ogłoszenia różne

• Wtorek (2 lutego) - Rycerze zakonu Jana Pawła II zapraszają mężczyzn po Mszy świętej o godz. 18.00.
• Niedziela (7 lutego, godz. 15.00) - Msza święta dla przedszkolaków i ich rodziców.
• W gablocie, przy wyjściu z kościoła są zamieszczone najważniejsze spotkania modlitewno-formacyjne Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego.
• Parafia katedralna zaprasza na bal parafialny, który odbędzie się w Hotelu Gromada w sobotę 6 lutego o godz. 20.00.
• Sam zdecyduj, pomóż Duchowi Świętemu, przekaż 1 procent na Fundację Parafialną. Pomoc w wypełnieniu deklaracji podatkowej ofiaruje pan Mieczysław Szmit w biurze parafii. Na stolikach kończących ławki są wyłożone dane Fundacji Parafialnej.
• Na stolikach kończących ławki są tez do zabrania szkice Groty lourdzkiej, którą w tym roku pragniemy postawić.

Na nowy tydzień, wszystkim życzymy - Szczęść Boże!
Ks. Kazimierz Bednarski, proboszcz.

Ilustracja: Rembrandt van Rijn, "Symeon w świątyni" (1631). Dom Maurycego, Królewska Galeria Malarstwa - Haga. Wtorek (2 lutego) - Święto Ofiarowania Pańskiego.

OFIAROWANIE PAŃSKIE. Liturgia 2 lutego jest jedną z najpiękniejszych i najgłębszych uroczystości liturgicznych w roku kościelnym ... Właściwa nazwa tego święta, to święto Ofiarowania Pańskiego. Ale jest jeszcze inna, starożytna nazwa, sięgająca pierwszych wieków chrześcijaństwa. Zachowała się ona w liturgii Kościoła Wschodniego – to hypapante, tzn. spotkanie. Chodzi o spotkanie, które ma miejsce w świątyni, spotkanie z Chrystusem Zbawicielem, Arcykapłanem, Pośrednikiem. W gruncie rzeczy można powiedzieć, że istotną treścią tego święta jest to, co tworzy istotę liturgii Kościoła, liturgii chrześcijańskiej, jest to święto – można by powiedzieć – liturgii jako takiej.
Liturgia dzisiejszego święta przeniknięta jest tym jednym faktem: wypełnieniem proroctwa Malachiasza o tym, że do świątyni jerozolimskiej przyjdzie w pewnym momencie oczekiwany Pan i Władca (zob. Ml 3,1). To właśnie proroctwo wypełniło się wtedy, kiedy Maryja i Józef przynieśli do świątyni jerozolimskiej Dziecię w 40. dniu po narodzeniu.
Co się właściwie stało w tym momencie, kiedy do świątyni, do tego miejsca, gdzie od wieków sprawowany był kult Boży, wszedł sam Bóg w ludzkiej postaci? Liturgia wnika w istotę tego wydarzenia.
W świątyni jerozolimskiej był pokaźnie rozbudowany zewnętrzny kult Boży. Świątynia jerozolimska była jednym z cudów starożytnego świata ze względu na swą wspaniałą architekturę, monumentalność, piękno, ale także ze względu na wspaniałość służby Bożej, która tam była zorganizowana i bezustannie sprawowana. Ale to wszystko, co działo się w tej świątyni, chociaż było pewnym szczytem kultu wśród religii świata, chociaż może ten kult był najczystszy ze wszystkich kultów sprawowanych w świątyniach na całym ówczesnym świecie, to i tak był on tylko symbolem, znakiem. Pozbawiony był wewnętrznych treści, pozbawiony był tego, co jedynie, co naprawdę mogło podobać się Bogu i oddać Mu chwałę.
Bóg wielokrotnie przez proroków wyrażał swoją dezaprobatę dla tego czysto zewnętrznego kultu. W usłyszanym fragmencie Listu do Hebrajczyków (zob. 10,5-7), który zresztą jest cytatem ze Starego Testamentu (zob. Ps 40,7-9), spotykamy się z taką reakcją Boga: "Ofiary ani daru nie chciałeś ... całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie". Boga nie mogły przebłagać zewnętrzne ofiary: zabijane zwierzęta, przelewana krew zwierząt. To były tylko symbole, znaki wyrażające jakąś bezsilną tęsknotę człowieka za pojednaniem z Bogiem, za prawdziwym zjednoczeniem z Bogiem. Ludzie wyczuwali, że składaniu ofiary Bogu musi towarzyszyć postawa czysta, wolna od grzechu, od winy, a człowiek nie spełniał tych warunków, nie był więc godny, by uczcić Boga. I właśnie nadeszła oczekiwana przez wieki chwila, w której wypełnił się sens wszelkich ofiar składanych w świątyni jerozolimskiej i gdziekolwiek na świecie.
Oto pośrodku świątyni stanął człowiek, który równocześnie był Bogiem. Słowa, które autor natchniony włożył w usta oczekiwanego Mesjasza wyrażają program jego życia: "Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś mi utworzył ciało. Całopalenia i ofiary nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o mnie - abym pełnił wolę Twoją Boże". Te słowa wiernie oddają postawę wewnętrzną Boga-Człowieka. Chrystus całą swoją istotą jest nastawiony na to, żeby pełnić wolę Ojca, żeby samego siebie wydać w ofierze jako wyraz miłości wobec Ojca - to właśnie jest Jego program. Jest to zarazem odtąd jedyna ofiara, która ma sens, ma znaczenie, która wypełnia sens wszystkich ofiar, i która jedynie może podobać się Bogu. Odtąd tylko ta ofiara może być sprawowana jako kult ludu Bożego Nowego Przymierza.
Wiemy, że świątynia jerozolimska wkrótce po zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa została zniszczona. Była to nie tylko kara za zatwardziałość Żydów, którzy nie przyjęli Mesjasza. Ta świątynia w gruncie rzeczy stała się niepotrzebna, ponieważ odtąd świątynią jest człowieczeństwo Chrystusa, w której to świątyni jest składana Bogu nieustannie ofiara miłości. Osoba Boga w ludzkiej naturze oddaje się Ojcu – i to jest sens wszelkiej ofiary. Wszystko inne jest tylko symbolem, który na to wskazuje.
Właśnie tu znajduje się najgłębszy sens liturgii Nowego Przymierza, która odtąd do końca świata będzie sprawowana w świątyniach ludu Bożego Nowego Przymierza. Świątynie, kościoły nadal są potrzebne, nadal musi być oddawany kult Ojcu, ale właśnie ten jedyny, który dokonał się w człowieczeństwie Chrystusa osobowo zjednoczonym z Bóstwem. W naszych kościołach nieustannie tylko uobecnia się, aktualizuje się to, co właśnie wtedy się zaczęło, na co wskazuje to wydarzenie, które jest przedmiotem liturgii dzisiejszego święta. Wszedł do świątyni Ten, który wypełnił sens wszelkiego kultu, który jedynie mógł oddać Ojcu należną chwałę, a kościoły odtąd są napełniane Jego obecnością, Jego ofiarą. Ta ofiara uobecnia się wśród nas w znakach liturgicznych, w sakramentach. Tylko ta ofiara, ofiara Chrystusa przynosi Bogu chwałę, a my możemy jedynie zgromadzić się wokół tej ofiary i z nią się zjednoczyć, i przez nią oddać chwałę Ojcu.
(...)
Widzimy teraz, że to, co składa się na istotę liturgii jest jak gdyby myślą przewodnią tego święta. Jeżeli wnikniemy we wszystkie teksty liturgiczne i znaki, obrzędy tej liturgii, zrozumiemy głęboki sens naszej chrześcijańskiej liturgii i sens naszego kapłaństwa, naszego zjednoczenia z Chrystusem-kapłanem; zrozumiemy, w jaki sposób my w spotkaniu z Chrystusem możemy oddawać Ojcu chwałę w Duchu i prawdzie, taką chwałę, która Ojcu jest przyjemna, a która nam przyniesie zbawienie.

Ks. Franciszek Blachnicki
Źródło: Ks. Franciszek Blachnicki, Święto Ofiarowania Pańskiego (www.blachnicki.oaza.pl).

OFIAROWANIE PAŃSKIE:

• Liturgia 2 lutego jest jedną z najpiękniejszych i najgłębszych uroczystości liturgicznych w roku kościelnym. (Ks. Franciszek Blachnicki, 1975)
• Jest to spotkanie dwóch Testamentów, Starego i Nowego. Jezus wkracza do starożytnej świątyni; On, który jest nową Świątynią Boga: przychodzi nawiedzić swój lud, doprowadzając do wypełnienia posłuszeństwo Prawu i inaugurując ostateczne czasy zbawienia. (Papież Benedykt XVI, 2011)
• Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni ukazuje mądrość Symeona i Anny, mądrość życia oddanego zupełnie poszukiwaniu Bożego Oblicza, jego znaków, jego woli: życia oddanego zupełnie słuchaniu i głoszeniu Jego Słowa! Faciem tuam, Domine, requiram: szukam o Panie Twojego Oblicza (Psalm 26, 8). (Papież Benedykt XVI)
• Święto Ofiarowania Pańskiego zaprasza nas, by przyjąć Chrystusa do wewnętrznej świątyni naszego serca. Wesele między Bogiem i człowiekiem odbywa się wtedy, gdy pozwalamy wejść Chrystusowi do wewnętrznej świątyni zamku naszej duszy. Znajduje to swój wyraz podczas święta w procesji ze świecami. Jest to obraz tego, że do świątyni naszej duszy wchodzi światło Jezusa Chrystusa i rozświetla wszystko, co jest tam jeszcze ciemne i jeszcze nie wyzwolone. (O. Anselm Grün, mnich benedyktyński)