Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

Jest tradycją naszej parafii, że w trzecią niedzielę stycznia przedstawiam sprawozdanie roczne - czyli za okres od adwentu 2014 do adwentu 2015 roku.

Kiedy rodzice przynoszą swoje dziecko, aby prosić Kościół Boży o chrzest, stawiane jest im pytanie: O co prosicie Kościół Boży dla waszego dziecka? Oni w pełni świadomi, odpowiadają: O chrzest. Potem pada drugie pytanie: Czy jesteście świadomi obowiązków, jakie wynikają z tego, że przynosicie dziecko tutaj, aby przez sakrament Chrztu stało się nowym dzieckiem Boga?

Przymiotami chrześcijan będzie zawsze pokora i służebność. To Maryja nam zostawiła właśnie w tym powiedzeniu: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!". Pokora, to sytuacja, kiedy się pamięta, ale potrafi się przebaczyć. Przebaczyć ze względu na Chrystusa! Człowiek jest za słaby, żeby okropności mógł przebaczyć ... Służba cechuje zawsze człowieka dojrzałego, życiem i mądrością. Ducha służby powinny uczyć się już dzieci i młodzież, zwłaszcza w szukaniu ideałów życiowych. Służba to zapominanie o sobie, a spalanie się dla drugich.

Czy Adwent był czasem dobrego oczekiwania, dobrego przygotowania, czuwania? Czy był to czas wzmożonej modlitwy, którą zanosiliśmy do Boga? Czy dziś jesteśmy gotowi na Boże Narodzenie, gotowi na przyjście Jezusa Chrystusa, który chce narodzić się w naszych sercach? W Koszalinie, chodząc po mieście, oglądając wystawy sklepowe, nie dostrzegłem nigdzie tego wymiaru religijnego świąt. Wszędzie są piękne kolorowe dekoracje, piękne bałwanki, krasnale w czerwonych czapkach, napisy "Wesołych Świąt", "Merry Christmas", ale nie ma wymiaru religijnego, a my przecież czekamy na Boże narodzenie.

Każdy człowiek w swoim życiu ma jakiś wzór do naśladowania. Możemy powiedzieć, że ma jakiegoś idola, który jest dla niego inspiracją, wzoruje się na nim, naśladuje go ... Zdarzają się sytuacje, że człowiek idola błędnie wybiera i może to doprowadzić do pewnego rodzaju degeneracji. Zamiast czerpać to co jest dobre, bierze zły przykład, ktory negatywnie wpływa na jego życie.

Codziennie rano na roratach śpiewamy: "Przybądź Panie bo czekamy, Twego przyjścia wyglądamy, bo źle nam żyć bez Ciebie!". Eugeniusz Paukszta, który zajmował się nowym życiem na nowych terenach przyznanych Polsce po wojnie, napisał: "Najlepsza pedagogika dla nowych mieszkańców, to rok liturgiczny, który zaczynamy Adwentem. Adwent kładzie nacisk na dobre uczynki, jest próbą budowania silnego charakteru, chociażby przez ranne uczestnictwo w roratach. Dla rodziców i nauczycieli jest to szczególny czas o sprawach dojrzewania. Maryja oczekująca dziecka jest doskonałym przykładem do dyskusji o dojrzewaniu, męskości i kobiecości...".

Mówi się, że najgorszy dzień w życiu człowieka jest dzień, w którym jako dziecko uczymy się słowa "jutro". Dlatego, że wtedy zaczynamy ważne sprawy w naszym życiu przekładać "na jutro". Jest nawet takie powiedzenie "Co masz zrobić dzisiaj, zrób jutro". Dla nas, chrześcijan, jutro jest niepewne, bo nikt nie jest w stanie powiedzieć, że to jutro nastąpi.

Drodzy Siostry i Bracia! W dzisiejszą uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata docierają do nas słowa proroka Daniela o Synu Człowieczym, któremu „powierzono [...] panowanie, chwałę i władzę królewską, a [któremu] służyły [...] wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”. (Dn 7,14) Proroctwo to spełniło się w odniesieniu do osoby Chrystusa, który jest „Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi” (Ap 1,5).

Kiedy człowiek patrzy na spakowaną walizkę, coraz bardziej uświadamia sobie, że bliski jest czas wyjazdu. Kiedy patrzymy na rozkwitające pąki, na drzewa wypuszczające liście, wiemy, że przychodzi wiosna. Gdy patrzymy na spadające liście, uświadamiamy sobie, że wszystko przemija, że to co było piękne, zaczyna zasypiać, przygotowując się na nadejście zimy.

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia! Słowo Boże ukazuje dzisiaj szczególną bliskość i zatroskanie Boga o ludzi prostych, pozbawionych środków do życia i zagrożonych w swojej egzystencji. Chrystus koncentruje naszą uwagę na ubogiej i pokornej wdowie oraz jej ofiarnym geście, w którym zawiera się także całkowite zaufanie Bogu. Ona nie ma dokąd iść, więc przychodzi do Boga i oddając Mu wszystko, poddaje się Jego Opatrzności. Ufa bezgranicznie dobroci Boga i powierza Mu całe swe życie. Słowo Boże jest zawsze żywe i aktualne. Dziś, gdy przeżywamy Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, to ewangeliczna wdowa jawi się jako obraz prześladowanego Kościoła.…