Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Bóg zaprasza nas na ucztę miłości. To także wezwanie do wszelkiej zgody i pokoju. Mamy kochać innych tak, jak kochał Jezus. Naśladować Jego miłość, bowiem nasze ludzkie kochanie jest zawsze odpowiedzią na Bożą miłość, która zostaliśmy obdarzeni.
Uroczystość Najświętszej Maryi Królowej Polski. Poznajemy jeszcze jeden tytuł Maryi. W Litanii loretańskiej zebrane są wszystkie przymioty Maryi, ale - tak gdzieś czytałem - z tych wszystkich przymiotów Matce Bożej najmilszy jest tytuł Królowej Polski. Może to tylko nasz narodowy egoizm, może, ale pięknie jest to słyszeć i myślę, że pięknie w to wierzyć, że Matka Boża chce, bo nasz Naród przypomina jej właśnie Krzyż Chrystusa. Tyle razy krzyżowany, tyle razy zdejmowany z krzyża, tylu ludzi zamordowanych na tym Krzyżu Ojczyzny, tylu zmartwychwstałych. To dzięki tamtemu Zmartwychwstaniu.
Obraz winnego krzewu i latorośli pozwala odkryć zasady przynależności do Chrystusa. Jesteśmy wszczepieni w Chrystusa; należymy do Niego jak gałązka należy do drzewa. Z Niego, jak ze źródła, czerpiemy życiodajne soki. Trwać w Jezusie to brać od Niego życie. Wtedy nasze życie zostaje przemienione, uświęcone i zaczyna przynosić owoc.
Jezus mówi, kim jest - że jest Dobrym Pasterzem. Po to, żebyśmy nie pobłądzili, żebyśmy znali Jego misję. W życiu każdego z nas są takie momenty, że gubimy się, nie wiemy, w którym kierunku mamy podążać. Trzeba wtedy szukać pomocy u Dobrego Pasterza. Zanim jednak ta historia o Dobrym Pasterzu w Ewangelii św. Jana jest opowiedziana, to wcześniej Jezus mówi, że jest bramą owiec. Bez tego obrazu pierwszego, trudno nam będzie zrozumieć obraz Dobrego Pasterza.
Jezus Chrystus Dobry Pasterz, który przyciągał rzesze ludzi, fascynuje także i dziś. Trzeba mu zaufać i kroczyć Jego śladami. Dziś cały Kościół zanosi ze szczególna mocą swoje modlitwy do Boga, prosząc "Pana żniwa" w intencji tych, którzy już naśladujg Go poprzez życie kapłańskie czy zakonne.
"Wy jesteście świadkami tego". To zarazem najkrótsze zdanie z dzisiejszej Ewangelii, ale zarazem najtrudniejsze, najbardziej skomplikowane, najwięcej dające do myślenia. Co to znaczy - być świadkiem Zmartwychwstałego? Świadczyć o Nim całym swoim życiem? Niesłychanie trudne zadanie, można nawet powiedzieć, że uczniowie Chrystusa Pana, Apostołowie, mieli o wiele łatwiej, bo Go znali. Jak być świadkiem tego, czego nie oglądaliśmy, ani nie oglądali najstarsi ludzie, których znaliśmy?
Powierzając św. Piotrowi misję pasterzowania Kościołowi, Pan Jezus pytał o miłość. Pytał o sprawę najważniejszą, o sam fundament naszego życia i wiary. W każdej chwili naszego życia odpowiadamy Bogu na zadane pytanie i na Jego miłość.
W "Dzienniczku" św. Faustyny znajduje sie taki wpis: "Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia". A kilkanaście stron dalej czytamy: "W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego". "Jeżeli dusza nie czyni miłosierdzia w jakikolwiek sposób, nie dostąpi miłosierdzia w dzień Sądu. Aby dostąpić miłosierdzia Mojego, trzeba okazywać miłosierdzie innym". Jezus podaje św. Faustynie trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim. Są to: czyn, słowo i modlitwa.
Druga Niedziela Wielkanocna, zwana Białą Niedzielą, jest Niedzielą Bożego Miłosierdzia, podczas której pragniemy dziękować Bogu i jednocześnie wychwalać Jego nieskończone miłosierdzie. Eucharystia jako uczta miłości, uczta miłosierdzia Bożego względem każdego z nas, jest najpiękniejszym darem, jaki nieustannie otrzymujemy.
Prawda jest podstawą naszej wiary. W dzisiejszej Ewangelii usłyszeliśmy, że Chrystus po objawieniu się niewiastom posłał je, aby oznajmiły prawdę o zmartwychwstaniu Jego uczniom. To bardzo piękna cecha naszego powołania i posłania chrześcijańskiego - mamy dzielić się prawdą, radością, miłością, tymi wspaniałymi darami Boga - z bliźnimi.

Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka