Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Gaudete - Niedziela Radości... "Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości..." - to słowa, które każdy z nasmoże uznać za swoje. Podobnie, kiedy śpiewaliśmy razem: "Duch mój sie raduje w Bogu, Zbawcy moim...". Nie jest to radość, która nie ma konkretnego powodu, bo to Bóg jest powodem radości. I w końcu to wezwanie św. Pawła: "Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża...".
"Radujcie się zawsze w Panu" - głosi dziś antyfona na wejście. Adwent, jak zresztą całe chrześcijaństwo, zaprasza nas do radości zuchwałej. To ona jest miarą nadziei. Jeśli mimo wszystko - mimo smutku, niepowodzeń, zmęczenia własnym złem i głupotą - jest w nas wewnętrzna radość, to znaczy, że trwa nadzieja. Radość z tego, co przed nami, czego jeszcze nie widać, co jedynie daje się przeczuć w ledwie widocznych znakach, powoli przeradza się w pewność: "Pan jest blisko".
Jan Chrzciciel odpowiada swoim życiem, nie tylko mówi o formacji duchowej, o silnej woli, o ideałach, ale sam wyrzeka się wszystkiego, co stanowić by miało pychę, chciwość, nieczystość, nałogi, gniew, lenistwo. Zaprawdę, oddał życie w wieku 33 lat... Dziś brakuje ludzi, którzy chcieliby go naśladować, zastąpić ... Adwentowy prorok Jan Chrzciciel, stale jest w niebezpieczeństwie. Dlatego Adwentu nie ma w życiu codziennym...
Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego - rozlega się dzisiaj wołanie proroka. To wezwanie do poprawy życia, by czas Adwentu nie został zmarnowany. Warto przy tym zauważyć, że o ile w mediach występują święta i cały handel oparty jest na roku liturgicznym, to Adwent nie istnieje ani w sklepach ani w restauracjach ani w prywatnych domach, tym bardziej w mediach. Gorzej, bo nie istnieje w wielu parafiach, bowiem nie ma ludzi, którzy przyszliby do kościoła. Stqd tym większe podziękowanie wiernym, którzy wypełniają codziennie przestrzeń naszej świątyni.
Drodzy Siostry i Bracia, Z woli papieża Franciszka od pierwszej niedzieli Adwentu 2014 roku do 02 lutego roku 2016 w całym Kościele będzie trwał Rok Życia Konsekrowanego. Będzie on przeżywany pod hasłem: "Ewangelia, proroctwo, nadzieja - życie konsekrowane w Kościele dzisiaj".
Adwent wymaga od nas postawy czuwania. Czuwanie oznacza stan gotowości i zmagania się ze zmęczeniem, zniechęceniem, apatią, smutkiem, nostalgią. To trudny wybór. To też postawa służebna.
Chrystus jest królem, bo "wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone (...) i wszystko w Nim ma istnienie" (Kol 1, 16-17), w Nim "usłyszeliśmy słowo prawdy, Dobrą Nowinę o naszym zbawieniu" (por. Ef 1, 13), "w Nim mamy odkupienie" (Ef 1, 7) i wreszcie w Nim - jak to czytamy w dzisiejszym drugim czytaniu - zostanie ostatecznie pokonana śmierć. (O. Dariusz Kowalczyk SJ)
W kościele spotykam samego Boga, a kiedy Go spotykam i obieram za Pana swojego życia, trudno jest mi w społeczeństwie, bo jestem niewygodny, nie robię tego co wszzyscy. Ale warto. Warto ryzykować po to, żeby zyskać szczęście. Warto ryzykować, że zyskać życie, nie tyle spokojne i poukładane, ale życie pełne sensu. Warto ryzkować dla wielkiej i pięknej Miłości, która tylko liczy się na świecie.
Gromadzimy się na niedzielnej Mszy świętej jako uczniowie i uczennice Pana naszego Jezusa Chrystusa. Chcemy Go spotkać, słuchać, spożywać w Eucharystii. Dobry Bóg, szanując nasza wolność wzywa nas do nieustannego rozwoju. Obdarza nas przede wszystkim swoim obfitym błogosławieństwem.
Przeżywamy dziś święto Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej - katedry papieża, który jest biskupem Rzymu. Otoczmy więc szczególną modlitwą naszego papieża Franciszka. Dzisiejszy dzień to także okazja, aby poczuć solidarność z prześladowanym Kościołem i uświadomić sobie, że przynależność do Chrystusa, wystawiona jest na zagrożenie płynące ze strony świata.

Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka