Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

Ludzie, którzy doświadczyli Bożej obecności w swoim życiu, niekoniecznie bardzo spektakularnej, chociaż to również się zdarzało, to ich wiara jest o wiele bardziej umocniona, ugruntowana, ich wiara - można powiedzieć - jest sprawdzona. Nigdy z ust takich ludzie nie słyszałem chociaż nutki zazdrości względem tych ludzi, którzy u kresu swego życia się nawrócili; wręcz przeciwnie, oznajmiali, że wielkie są dzieła Boże.

Nikodem słyszy o tym, że trzeba się narodzić na nowo. I na pewno w Krzyżu, który jest tym Tronem Łaski, jest to narodzenie dla tych, którzy wierzą i chcą wierzyć w to, że Jezus umarł dla nas i że my mamy z tego bardzo konkretny pożytek w postaci życia wiecznego ... Pamiętajmy, ażebyśmy się nie odwracali od Krzyża, abyśmy go chętnie czynili, ponieważ wtedy wyznajemy wiarę w to, że Jezus umarł i Zmartwychwstał dla naszego zbawienia.

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji IV Tygodnia Wychowania 14-20 września 2014 roku. Przeznaczony do odczytania w niedzielę, 7 września 2014 r.

Tak - dla pokoju i rozwoju narodów! Nie dla wojny i zabijania! Słowo biskupów diecezjalnych z Jasnej Góry w 75. rocznicę wybuchu II wojny światowej Umiłowani Bracia i Siostry! Od Jasnogórskiego Tronu Maryi kierujemy do Polaków w Ojczyźnie i poza jej granicami słowo pasterskie z okazji 75. rocznicy wybuchu II wojny światowej. Była ona straszliwym doświadczeniem dwudziestowiecznej Europy i świata. Pochłonęła dziesiątki milionów istnień ludzkich, odcisnęła się na losach narodów i państw. Stała się początkiem wieloletniego czasu przemocy, bezprawia i bezsilności, straty najbliższych oraz utraty Ojczyzny. II wojna światowa ujawniła otchłań zła, do jakiego zdolne są zbrodnicze ideologie i systemy…

Dzisiaj potrzeba nam spojrzeć na swoją relację do pasterzy Kościoła - do Piotra naszych czasów, do papieża. I podziękować też Panu Bogu, jako katolicy, za to, że nasza wiara nie jest zawieszona w pustce; że nasza wiara nie opiera się tylko na przekonaniach innych osób jako takich. Tak jak Jezus pyta uczniów, za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego, mówią: za Jana Chrzciciela, Eliasza, Jeremiasza. Wielokrotnie można dzisiaj usłyszeć od wielu ludzi, za kogo uważają Boga, za kogo uważają Jezusa Chrystusa - i tych odpowiedzi jest bardzo wiele. A my jako chrześcijanie, jako rzymscy katolicy, wiemy, że mamy stały i pewny…

Czuję się uczniem Sługi Bożego, Franciszka Blachnickiego - już w latach 60-tych, kiedy rozpoczęły się tzw. Oazy, rok później stanąłem u jego boku i trwałem przez około 10 lat. Posługując się jego podziałem duszpasterskim, na pierwszym miejscu widzę duszpasterstwo chorych, ludzi starszych, i to wszystkich, nie tylko tych, którzy kiedyś przychodzili do kościoła, a dzisiaj nie mogą ze względu na chorobę, starość. Modlitwa, pomoc w lekarstwach, czy każda inna pomoc, zmienia chorych, a przy okazji pozostałych członków rodziny. A przecież są to pokolenia, może dwa, trzy, i to już jest w przypadku naszej parafii olbrzymia grupa ludzi.

Ostatnie niedziele i ostatnie fragmenty Ewangelii, również ta dzisiejsza, to wspaniałe opowiadanie o Jezusie, który daje nam siebie, który dba o to, abyśmy nie byli głodni, troszczy się o to, abyśmy nie upadli, patrzyli w Jego kierunku - w kierunku Nieba. Myślę, że dla nas, ludzi żyjących nad Bałtykiem, kiedy słyszymy słowo "morze", "jezioro", to bardzo dobrze wiemy, jak piękne są to miejsca, ale też - jak niebezpieczne.

Chrystus Pan podaje nam dzisiaj trzy przypowieści: o skarbie, o perle i o sieci, które jak zwykle mówią o Królestwie Bożym, o tym, czym jest Królestwo Niebieskie. Jest ono podobne do tego skarbu ukrytego w roli, podobne jest do sieci, która zagarnia mnóstwo ryb - słyszeliśmy już to wielokrotnie. Ale też usłyszeliśmy dzisiaj, jak dojść do tego, żeby Królestwo Boże osiągnąć, jak dojść do tego, żeby osiągnąć szczęście.

"Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus, każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki" (śpiew przed Ewangelią). Siewcą jest Chrystus, a różną glebą my jesteśmy. To Chrystus staje się Słowem Bożym, to Chrystus sieje Słowo Boże. Ma ono funkcję sprawcze, samo w sobie. Bóg Słowem stwarza świat. Niech się stanie światłość (Stary Testament). Syn Boży Słowem uzdrawia chorych, ucisza burzę, wskrzesza umarłych. Aby jednak ziarno wzrosło i wydało plon, potrzeba czasu. Podobnie jest ze Słowem Bożym.

"Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi...". W naszych niepowodzeniach mamy zamknąć nasze serce i nasze usta na narzekanie, a wysławiać. Że wszystko to, co jest przeciwnością w świetle Bożym - prowadzi do dobra. Pan Jezus mówi do nas: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię".