Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

To trudna droga. Droga, która łączy się z tym, że chce stracić swoje życie, kto chce je zachować - ten je straci. Lecz kto straci życie z mojego powodu, ten je zachowa, ten je znajdzie. Pokusa ocalenia swojego życia jest też czymś, co jest w nas, w każdym z nas. I nawet kiedy się spotyka Jezusa, kiedy jest się przekonanym, że On mówi prawdę, można jak Piłat chcieć bardzo ocalić swoje życie, ocalić swoje stanowisko.

Płacz. Trzeba człowiekowi pozwolić być człowiekiem. Najpiękniejsze łzy, które pamiętam, to wcale nie kobiece łzy... Kiedy płacze mężczyzna ma to jakąś zdwojoną siłę, ma to mocniejszy wydźwięk. W mojej pamięci napiękniejsze płacze i łzy, to te męskie. Pamiętam tatę, który płakał nad losem swego pogubionego syna, pamiętam mężczyznę, który pięknie płakał, bo zdradził żonę i tak mu było wstyd.

Mamy przede wszystkim wiarę, i Chrystusa w sercu! A więc dajmy im jeść! Kamyczek do ogródka wszystkich, którzy się z tego zwalniają, a zwalniają się zwykle najbogatsi. To jest obowiązek, Caritas w parafii jest obowiązkiem proboszcza. I stąd podziękowania wszystkim pracującym w Caritas parafialnej, prasa służebna, z potrzeby serca, a jednocześnie - to jest odpowiedź na wołanie Chrystusa. Dzisiaj, przyjmując Komunię Świętą, żebyśmy mogli wyjść z przekonaniem, że uczestniczymy w tym wielkim dziele wobec głodnych całego świata, chorych, ludzi którzy nic nie znaczą, bo nic nie mają. Że uczestniczymy w tym wielkim dziele, bo odpowiadamy na wołanie Chrystusa. Amen.

Żyjemy tu, na naszej pomorskiej ziemi, a już niebawem zaczną przybywać tutaj goście, turyści, ażeby podziwiać piękno stworzenia, to zewnętrzne, to co jest naszym skarbem, może już nie docenianym, ale jednak skarbem, to pewnie niewielu myśli o tej głębi duchowej, o tym, że to Pan Bóg jest Stwórcą nieba i ziemi; że Pan Bóg był zanim to wszystko powstało, bo On to stworzył.

Brak przy ołtarzu figury Chrystusa Pana Zmartwychwstałego oznacza, że przeżywamy Jego Wniebowstąpienie i oczekujemy na Zesłanie Ducha Świętego, co w liturgii nastąpi w przyszłą niedzielę, w dzień naszego parafialnego odpustu. A dzisiejsza uroczystość jest bardzo niezwykła, bo dotyczy całego Kościoła. Myślę tutaj nie tylko o Kościele ziemskim, ale o nas, o Kościele pielgrzymującym, który jest tutaj na ziemi, do którego my wszyscy należymy. Ale również ten Kościół cierpiący, wszystkie dusze, które przebywają w czyśćcu, i Kościół uwielbiony, ci którzy uczestniczą już w chwale Nieba.

Słowa z dzisiejszej Ewangelii: "Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję". Znamy melodię do tych słów i wydawać by się mogło, że zapamiętanie, zaśpiewanie, to jest jak gdyby apogeum tego powiedzenia, tego znaczenia, Nie, rozejrzeć się po historii, a także i po dzisiejszych znakach czasu.

Drodzy Bracia i Siostry! W liturgii czytań dzisiejszej niedzieli ewangelista św. Jan dzieli się z nami widzeniem Świętego Miasta Jeruzalem, które stało się miejscem przebywania Boga z ludźmi wszystkich czasów. Zmartwychwstały Jezus sprawia, że spotkanie z Nim objawia nam wszystko w nowym świetle, nadając wydarzeniom świata i naszego życia nowy sens.

Ewangelia według św. Jana mówi nam dzisiaj wprost: Jezus daje swoim owcom życie wieczne! Kilkanaście dni temu w jednym z programów telewizyjnych oglądałem reportaż z Ziemi Świętej. Można było zobaczyć, jak ta kraina wygląda. Był tam taki moment, w którym pokazano ludzi, którzy także we współczesnych czasach zajmują się obroną, ochroną owiec, są po prostu pasterzami. W pewnym momencie zauważyłem, jak to jest właśnie w XXI wieku, nie tak jak było kiedyś, ale tak jak to jest teraz. Ten człowiek stał na wzgórku, jakimś miejscu, troszczeczkę podniesionym i wyglądał z każdej strony swoich owiec. Wyglądało to tak, jakby ten człowiek…

O świętość dla pomordowanych w Katyniu i okolicach oraz tych, którzy lecąc samolotem na 70. rocznicę ich okrutnej śmierci, pod Smoleńskiem w tragiczny sposób oddali swoje życie. Jedni stanowili kwiat polskiej inteligencji, drudzy stanowili najwyższe władze państwowe, z Prezydentem, który jak niegdyś Bolesław Chrobry, Kazimierz Wielki, Władysław IV widzieli Rzeczypospolitą jako przedmurze chrześcijaństwa i bijące serce Europy.