Duszpasterstwo

Duszpasterstwo (1017)

Kategorie potomne

Domowy Kościół

Domowy Kościół (0)

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

  1.  Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
  2.  Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
  3.  Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
  4.  Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
  5.  Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

 

Zobacz artykuły...
Nawracając się do Pana Boga, przechodzimy przez bramę, którą jest Chrystus. Ale Chrystus Pan posiada swoich pasterzy, tych, którzy w różnych zakątkach świata, pełnią tę wyjątkową misję. Dzisiaj rozpoczynamy kolejny Tydzień Modlitw o Powołania (kapłańskie i zakonne), można powiedzieć tydzień, w którym szczególnie nam towarzyszy ojciec święty Franciszek.
Pan Jezus powiedział o sobie, że jest bramą do owczarni i jednocześnie pasterzem owiec. We wspólnocie wierzących wciąż potrzeba nowych, dobrych pasterzy na wzór jedynego dobrego Pasterza.
Gdybyśmy umieli patrzeć na życie oczami Boga zobaczylibyśmy, że na wszystkim odbija sie myśl Boża i że wszystko bierze udział w budowaniu Królestwa Bożego. Mieć więc wiarę, to nie tylko wznosić oczy ku Bogu, by Go kontemplować, ale również patrzeć na ziemię, ale patrzeć oczamu Chrystusa. "Bez Chrystusa nie da się zrozumieć człowieka" - cytuję słowa świętego, Jana Pawła II.
Każda niedziela jest pamiątka Zmartwychwstania Chrystusa Pana. Poznajemy Go, gdy wyjaśnia nam Pismo i łamie dla nas chleb. Znaki te towarzyszą każdej Eucharystii. Starajmy się otworzyć szeroko nasze serca aby przyjmować Tego, który sam jest Słowem i Ciałem.
1. Dar kanonizacji i zadanie apostolskie Wyniesienie do chwały świętych bł. Jana XXIII i bł. Jana Pawła II jest darem Bożego Miłosierdzia dla Kościoła i całego świata. Jest to dar zobowiązujący, na który trzeba godnie odpowiedzieć i do którego trzeba wciąż dorastać. Święci są dla nas żywą Ewangelią. Dzięki ich świadectwu odkrywamy ważną prawdę, że słowo Dobrej Nowiny to konkretny program dojrzewania w wierze, nadziei i miłości. Staje więc przed nami apostolskie zadanie, w którym – jak mówił św. Jan Paweł II – "potrzeba miłosierdzia, aby wszelka niesprawiedliwość na świecie znalazła kres w blasku prawdy". (17 VIII 2002)
Dziś mamy szczególny powód do uwielbienia Boga. W drugą Niedzielę Wielkanocną rozważamy - tak jak chciał nasz Zbawiciel, gdy objawił się św. Faustynie - Miłosierdzie Boże. Pan Jezus obiecał każdemu, kto w tym dniu przystąpi do spowiedzi i Komunii, darowanie grzechów, nawet tych najcięższych. Niedziela ta jest wyjątkowa albowiem świętujemy upragniony dzień kanonizacji naszego papieża Jana Pawia II.
Trwamy w radości zmartwychwstania. Wczoraj rozbrzmiało radosne alleluja oznajmiające światu zwycięstwo życia nad śmiercią. Pragniemy umacniać nasza wiarę aby tą prawdą żyć i ją głosić. Niech Zmartwychwstały Pan otwiera nasze serca i ubogaca swoją łaską.  
Jeszcze raz pragnę wykrzyczeć radość: Chrystus zmartwychwstał! "Otrzyjcie już łzy płaczący...". Mam prawo zapytać, czy ta prawda przemieni życie biedaka, bezdomnego, bezrobotnego? Wielu ludziom ta prawda stawia pytania. Jaka jest twoja twarz? Twarz jest zwierciadłem naszej duszy, codziennie widzimy ludzkie twarze, zazwyczaj zamyślone, czasami zapłakane, zdarza się twarz gniewna, a już bardzo rzadko twarz szczęśliwa, roześmiana. One wszystkie są ukształtowane przez życie, przez codzienną szarą rzeczywistość. Komu więc potrzebne jest Zmartwychwstanie? Bez łaski wiary, nadziei i miłości, nie będziemy w stanie na te pytania odpowiedzieć.
Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: "Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam". A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.
Wielki Tydzień jest przeznaczony na wspomnienie Męki Chrystusa, poczynając od Jego Mesjańskiego wjazdu do Jerozolimy.

Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka